Οι χιλιάδες πρόσφυγες που αποβιβάζονται στο λιμάνι του Πειραιά, με όνειρα ψαλιδισμένα από την ταλαιπωρία, από τις αρνήσεις, τις διαψεύσεις, από τις κακουχίες… οικογένειες αποδεκατισμένες από τον πόλεμο και τα στοιχεία της φύσης, διψώντας όχι για ένα καλύτερο μέλλον, απλά για ένα μέλλον γι” αυτούς και τα παιδιά τους…, μου θύμισαν κάποιες ρήσεις του Ελύτη:… Read more »

Δανείζομαι τα λόγια του ηθοποιού Γιώργου Βουζουλίδη… “Ο Σύρος πρόσφυγας στο μετρό φορούσε στο λαιμό με ένα κορδονάκι το κλεισί του σπιτιού του κάπου στη Συρία… Δεν ξέρω πού θα καταλήξει αυτό το κλειδί,,,, σε ποια χώρα, σε ποιο χέρι ή που θα χαθεί… Αν πάντως βρείτε κάνα παλιό κλειδί στο δρόμο ή κάπου στα… Read more »

Έχετε επισκεφτεί το λιμάνι νύχτα; Κολασμένες ψυχές, απ” άκρη σ” άκρη, λιμοκτονούν, με κουβέρτες δανεικές δίχως όνειρα. Χαμένες ψυχές (;) ποιός ξέρει; ποιός μπορεί να αποφανθεί; Άνθρωποι κάθε λογής, κάθε ηλικίας, φύλλου, τόπου… Άνθρωποι και ζώα… να βρέχονται, να φυτοζωούν… Δίπλα, η πόλη κατάφωτη να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ήσυχη, αμέριμνη, αδιάφορη, αφιλόξενη, εθελοτυφλούσα… Read more »

Περπατάω πολύ. Μου αρέσει η βόλτα στην Πειραϊκή. Με ταξιδεύει…. Με ταξιδεύει το μπλε της θάλασσας και του ουρανού… Αυτό το λουλακί που ξεπλένει πραγματικότητες και αναμνήσεις. Με θυμώνει επίσης…. Σταθερές αξίες η θάλασσα, τα τείχη, τα βραχάκια, οι ανθρώπινες ψυχές, το λιμάνι, οι ομορφιές λουσμένες στον ήλιο ή στο σεληνόφως. Ανασαίνω και με κατακλύζουν… Read more »

Όταν ξεκίνησα ραδιόφωνο συνειδητά αποφάσισα να ασχοληθώ με τον πολιτισμό. Κάτι που με απασχολούσε από παιδί… Το ένιωσα στο πετσί μου πολύ νωρίς. Με απωθούσε η ασχήμια κάθε μορφής, κάθε είδους… Με συγκινούσε ό,τι αρμονικό στη φύση, στη ζωή, στο περιβάλλον, στις σχέσεις. Οι φίλοι μου με παρότρυναν να ασχοληθώ με άλλο ρεπορτάζ. -Είσαι τρελή,… Read more »