Έχετε επισκεφτεί το λιμάνι νύχτα; Κολασμένες ψυχές, απ’ άκρη σ’ άκρη, λιμοκτονούν, με κουβέρτες δανεικές δίχως όνειρα.
Χαμένες ψυχές (;) ποιός ξέρει; ποιός μπορεί να αποφανθεί; Άνθρωποι κάθε λογής, κάθε ηλικίας, φύλλου, τόπου… Άνθρωποι και ζώα… να βρέχονται, να φυτοζωούν…
Δίπλα, η πόλη κατάφωτη να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ήσυχη, αμέριμνη, αδιάφορη, αφιλόξενη, εθελοτυφλούσα σε μια πραγματικότητα που χτυπάει κόκκινο… τόσο φωτεινό που να τραβά την προσοχή της AGB… των καναλιών δηλαδή που αποτιμούν τον ανθρώπινο πόνο όπου τον συναντήσουν, όπου δηλαδή μυριστούν ότι πουλά…ό,τι κι αν πουλά…
Άνθρωποι του λιμανιού (εκεί βρέθηκαν) από ανάγκη, από ανέχεια… Τις υπόλοιπες ώρες της χωρίς ταυτότητας ύπαρξής τους, σέρνουν ταλαιπωρημένα βήματα σε βόλτες και συσσίτια, έξω από τράπεζες-ναούς ενός άψυχου χρήματος και από ναούς της ελπίδας- παιδιά πράγματι ενός κατώτερου θεού, αναζητώντας ψυχεία ελεημοσύνης για να ζήσουν…
Υπάρχουν άνθρωποι! Αυτοί που ανώνυμα τρέχουν τα βράδια να τους συναντήσουν μέσα και περιμετρικά του λιμανιού σε παγκάκια με στέγαστρα ή στα παγκάκια των στάσεων των λεωφορείων… να τους μιλήσουν, να τους σκεπάσουν, να προσφέρουν τροφή και νερό….και οργανώσεις όπως οι γιατροί του κόσμου και οι γιατροί χωρίς σύνορα….
Και άλλοι… που περνούν βολίδα από δίπλα αγνοώντας την ύπαρξή τους, αγνοώντας γενικώς αυτούς τους κατ’ όνομα συμπολίτες που η εποχή, η ανυπαρξία οικογένειας, η αναλγησία ενός απρόσωπου κρατικού μηχανισμού, οι επιλογές ίσως…. τους οδήγησαν εδώ… αναγκάζοντάς τους να γίνουν οι άρχοντες ενός λιμανιού όπου ναυάγησαν ελπίδες και όνειρα και αξιοπρέπειες….