Περπατάω πολύ. Μου αρέσει η βόλτα στην Πειραϊκή. Με ταξιδεύει…. Με ταξιδεύει το μπλε της θάλασσας και του ουρανού… Αυτό το λουλακί που ξεπλένει πραγματικότητες και αναμνήσεις. Με θυμώνει επίσης….
Σταθερές αξίες η θάλασσα, τα τείχη, τα βραχάκια, οι ανθρώπινες ψυχές, το λιμάνι, οι ομορφιές λουσμένες στον ήλιο ή στο σεληνόφως.
Ανασαίνω και με κατακλύζουν εικόνες και μυρωδιές αλλοτινές. Εικόνες και μυρωδιές από γιασεμιά, γαζίες και αμυγδαλιές στις αυλές…
Ανασαίνω και φουσκώνουν τα στήθη από τη ντομπροσύνη και τη μπέσα της ναυτοσύνης, της εργατικής κοινωνίας, της αλμύρας που ανάδιναν οι πόροι σκασμένοι από το αλάτι και τη δουλειά… Καλοσύνη και χαμόγελα…. Προβλήματα; Εννοείται! Κάθε ανθρώπινο ον σε όποια κοινωνία… Κι’ όμως! Θες η θάλασσα, θες ο ανοιχτός ορίζοντας…. ανοιχτές ήταν και οι ψυχές….
Σήμερα τί; Ποιοί; Από πού; Καλή είναι η πολυπολιτισμικότητα αν οι συνθήκες δεν την αναγάγουν σε βρισιά….
Οι παλιοί Πειραιώτες δεν υπάρχουν πια. Μένουν αλλού… Κι’ όσοι έρχονται, ξενόφερτοι, κρίνουν, κατακρίνουν, δεν εντάσσονται. Θα το ήθελαν, αλλά πώς;
Ο Πειραιάς της Δέσπως, του Τσαρούχη, του Πλωρίτη…. δεν υπάρχει πια. Τους γέννησε, τους ανάθρεψε και τους έδιωξε… Υπέροχα κτίσματα αλλοτινών εποχών ρημάζουν…
Σκληρό αυτό θα πείτε. Σκεφτείτε το! Εσείς που τον αγαπάτε… Εμείς που τον αγαπάμε… που ζούμε με το όραμα ο Πειραιάς να γίνει αυτό που του αξίζει. Γιατί όπου θάλασσα, ανοιχτοί ορίζοντες και μυαλά και ψυχές. Γιατί όπου θάλασσα, εκεί και προοπτική… Σχέδια πολλά… Θέληση; Ναί, λένε. Να το δούμε! Για να μη φτάνει κανείς να αναρωτιέται… Πειραιάς; ποιος Πειραιάς;