Δανείζομαι τα λόγια του ηθοποιού Γιώργου Βουζουλίδη…
“Ο Σύρος πρόσφυγας στο μετρό φορούσε στο λαιμό με ένα κορδονάκι το κλεισί του σπιτιού του κάπου στη Συρία… Δεν ξέρω πού θα καταλήξει αυτό το κλειδί,,,, σε ποια χώρα, σε ποιο χέρι ή που θα χαθεί… Αν πάντως βρείτε κάνα παλιό κλειδί στο δρόμο ή κάπου στα παζάρια του κόσμου να ξέρετε πως πίσω από την πόρτα που άνοιγε γεννήθηκαν παιδιά, κάποιοι έκαναν έρωτα, παίζαν και τρώγαν στις αυλές, κάναν όνειρα, έκλαιγαν, έκαναν καυγάδες…. Αυτό το κλειδί φτιαγμένο από κάποιο μάστορα, αν φτάσει στο χέρι σου, κάντο υπενθύμιση για τις μεταβολές της ζωής…. αλλά κάντο κι ελπίδα… γιατί υπάρχουν και τα υλικά κλειδιά αλλά και κλειδιά που ανοίγουν καρδιές κι αυτά δεν χάνονται…”
Για κοίτα κάτι πράγματα… θυμήθηκα τον τίτλο της παιδικής παράστασης στο Δημοτικό Θεάτρο του Πειραιά “πόση γη χρειάζεται ο άνθρωπος” άραγε;…
Σπουδαίος ο Τολστόι, εξαιρετική η ιδέα σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς… Άντε, ας δούμε το ποτήρι μισογεμάτο! Από τους μικρούς χρειάζεται να ξεκινήσουμε την αναγέννηση και την ελπίδα…
Ένα κομμάτι γης και πολλά όνειρα… Όλοι είμαστε πολίτες αυτού του κόσμου, συν-πολίτες… Τί σημασία έχει το υλικό που φτιάχνεται αυτό το κλειδί; Κρατήστε το μεράκι του μάστορα (αγάπη λέγεται…) και την πόρτα στο κοινό μας κομμάτι της γης….