Θα ήθελα τόσο να ήμουν πουλί και να πετούσα γύρω από τη γη, αναζητώντας τα διαδοχικά φθινόπωρα! Οι ψιχάλες της βροχής, σαν τα δάχτυλα του πιανίστα, χτυπούν βαριά τα σύννεφα.
Τα φύλλα των δέντρων σαλεύουν από το ελαφρύ αεράκι. Κλείνω τα μάτια, η νύχτα απλώνει το πέπλο της στο διαδοχικό μου κορμί, όπως τα διαδοχικά φθινόπωρα που πετάω σαν πουλί, με τη νύχτα να πιάνει το κορμί μου και να το τυλίγει διαδοχικά σαν τις εποχές.
Νοιώθω το βελούδινο άγγιγμα της ζωής και η σκέψη μου με ταξιδεύει στο όνειρο που δεν έζησα ποτέ, σ’ αυτό που δεν θα βιώσω ποτέ και σ’ αυτό που γνώρισα και ζω τώρα.
Στη μαγεία των πλήκτρων, που παλεύω με μανία να τα κρατήσω στην θέση τους, πριν πετάξουν ψηλά όπως τα πουλιά στα αλλοτινά διαδοχικά φθινόπωρα. Προσδοκώ να ζήσω όσα δεν έζησα.
Η βροχή έφερε χαρά. Κάθε σταγόνα και μια γλυκιά ανάμνηση από τα διαδοχικά φθινόπωρα των παιδικών μου χρόνων. Κάθε ανάμνηση και μια επιστροφή σ’ αυτό που έζησα, πριν λίγο καιρό, και σ’ αυτό που ζω τώρα, το φρικτό κι επώδυνο, που κατακλύζει όλο μου το σώμα. Κόπασε η μελωδία, ξεκουράστηκε το σώμα από τους πόνους, υψώθηκαν τα σύννεφα, φούντωσε μαζί τους η λαχτάρα να με πάρουν στο ταξίδι της επιστροφής, στα μέρη που μου έκρυψαν το σ’ αγαπώ.
Στα μέρη που μου έκρυψαν τη ζωή μου. Στα μέρη που μου έκλεψαν τη ζωή μου!
Μαρία-Νεφέλη
Αφιερωμένο στον κύριο Χάρη Αρζόγλου